Πρόσφατα σχόλια

  • Βρείτε μας και στο facebook Γίνεται φίλοι http://w... περισσότερα...
    10.02.11 16:21
    από τον Kostas Papakostas
  • Οι συνδικαλιστές οργανώνονται ... και "προασπίζουν... περισσότερα...
    31.01.11 23:51
    από τον ANDREAS

Δημόσια Διαβούλευση: «Η γνώμη σου μετράει»

Απόψεις - Προτάσεις


Σκέψεις μιας εκπαιδευτικού

Στην αρχή του σχολικού έτους, πριν μερικούς μήνες, κατέθεσα τις σκέψεις μου όσον αφορά τη στάση αλλά και την ευθύνη των γονιών απέναντι στα παιδιά τους κατά τη διάρκεια της φοίτησής τους στο σχολείο. Σήμερα, στο τέλος της σχολικής χρονιάς θα ήθελα ν’ αναφερθώ στις ευθύνες του ίδιου του σχολείου και ειδικότερα του εκπαιδευτικού συστήματος απέναντι στους μαθητές.

Όταν ένα μικρό παιδάκι έξι ετών περνά την πόρτα του δημοτικού σχολείου, είναι ένα άτομο που έχει διαμορφώσει μέσα στο οικογενειακό περιβάλλον κάποια πρότυπα συμπεριφοράς, τα οποία όμως μπορούν να διαφοροποιηθούν και να βελτιωθούν. Βέβαια άλλο παιδί ξεκινά από ένα σπίτι συγκροτημένο που λειτουργεί υποστηρικτικά και όχι καταπιεστικά, που του δίνει ερεθίσματα, που του καλλιεργεί την κρίση, που έχει την οικονομική δυνατότητα να στηρίζει τις επιθυμίες του και άλλο παιδί ξεκινά από ένα σπίτι που λειτουργεί σε τελείως διαφορετική κατεύθυνση.

Εδώ λοιπόν έρχεται να παίξει το δημόσιο σχολείο το σπουδαίο μορφωτικό αλλά και κοινωνικό ρόλο του. Να πάρει αυτά τα παιδιά που προέρχονται από διαφορετικά κοινωνικά περιβάλλοντα και αντί ν’ αναπαράγει τις κοινωνικές ανισότητες, να τις ανατρέψει και να δημιουργήσει μαθητικές κοινότητες γνώσης, συνεργασίας και αλληλεγγύης.

 
Δείτε το νέο ντοκιμαντέρ CATASTROIKA, των δημιουργών του Debtocracy

Δείτε το νέο ντοκιμαντέρ CATASTROIKA, των  δημιουργών του Debtocracy, του ντοκιμαντέρ που είδαν τουλάχιστον δύο εκατομμύρια άνθρωποι, Άρη Χατζηστεφάνου και Κατερίνας Κιτίδη, οι οποίοι επιστρέφουν με μια νέα παραγωγή.

Η CATASTROIKA αναζητά τις συνέπειες από την ολοκληρωτική εκποίηση μιας χώρας. Εξετάζοντας παραδείγματα ιδιωτικοποιήσεων και απορρύθμισης στις πιο αναπτυγμένες χώρες της Δύσης προσπαθεί να προβλέψει τι θα συμβεί αν το ίδιο μοντέλο εφαρμοστεί σε μία χώρα υπό καθεστώς επιτήρησης.

Η διαδικασία ακολουθεί πάντα τα ίδια ακριβώς βήματα: Αρχικά οι κυβερνήσεις σε συνεργασία με τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης ξεκινούν μια άγρια επίθεση εναντίον των δημοσίων υπαλλήλων, οι οποίοι εμφανίζονται ως υπεύθυνοι για όλα τα οικονομικά δεινά της χώρας.

Ο μύθος του υπερδιογκωμένου δημόσιου τομέα συχνά βασίζεται στη διαστρέβλωση στοιχείων από οργανισμούς που στηρίζονται (σε) και στηρίζουν την εκάστοτε κυβέρνηση. Παράλληλα συγκεκριμένοι δημόσιοι οργανισμοί εγκαταλείπονται συνειδητά στη μοίρα τους, εξοργίζοντας τους πολίτες με την αναποτελεσματικότητά τους. Και η διαδικασία ολοκληρώνεται με την πώληση ακόμη και των κερδοφόρων δημόσιων οργανισμών σε ένα κλάσμα της αξίας τους.

Η ομάδα της Καταστρόικα ταξίδεψε σε αρκετά σημεία του πλανήτη συλλέγοντας εικόνες, πληροφορίες και υλικό για τα προγράμματα ιδιωτικοποιήσεων που ακολουθήθηκαν στις πιο αναπτυγμένες χώρες της γης. Ο απολογισμός δεν είναι ποτέ άσπρος ή μαύρος.

Το παλιό σχήμα του «κοινωνικού χαρακτήρα» του δημοσίου τομέα απέναντι στον απάνθρωπο πρόσωπο της ελεύθερης αγοράς είναι εξίσου απλουστευτικό με τις θεωρίες του Μίλτον Φρίντμαν για την ανάγκη να ιδιωτικοποιήσουμε και τον αέρα που αναπνέουμε.

Η περίπτωση της Ελλάδας όμως ξεπερνά την απλή θεωρητική συζήτηση για το ρόλο του κράτους στην οικονομία και τις συνέπειες έχουμε όλοι αρχίσει να τις ζούμε στην καθημερινότητά μας.

Πηγή: news247.gr

Αν με το DEBTOCRACY είδαμε την κορυφή του παγόβουνου με το δεύτερο ντοκιμαντέρ των ΑΡΗ ΧΑΤΖΗΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΙΤΙΔΗ CATASTROIKA θα μπούμε σε πιο βαθιά νερά…..
Ήταν αρχές του 1989 όταν ο Γάλλος ακαδημαϊκός Ζακ Ρουπνίκ κάθισε μπροστά στον υπολογιστή του προκειμένου να ετοιμάσει μια έκθεση για την πορεία των τελευταίων οικονομικών μεταρρυθμίσεων στη Σοβιετική Ένωση του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ. Και ο όρος που σκαρφίστηκε για να περιγράψει τον επιθανάτιο ρόγχο μιας αυτοκρατορίας άκουγε τότε στο όνομα Καταστρόικα. Στα χρόνια του προέδρου Γιέλτσιν, όταν η Ρωσία πραγματοποιούσε ίσως το μεγαλύτερο και πιο αποτυχημένο πείραμα ιδιωτικοποιήσεων στην ιστορία της ανθρωπότητας, δημοσιογράφοι του Γκάρντιαν έδωσαν άλλο νόημα στον όρο του Ρουπνίκ. Η καταστρόικα έγινε συνώνυμο της ολοκληρωτικής διάλυσης μιας χώρας από τις δυνάμεις της αγοράς, του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας και της ραγδαίας επιδείνωσης του βιοτικού επιπέδου των πολιτών της. Μονάδα μέτρησης της Καταστρόικα ήταν πλέον η ανεργία, η κοινωνική εξαθλίωση, η μείωση του προσδόκιμου ζωής αλλά και η δημιουργία μιας νέας κάστας ολιγαρχών που αναλαμβάνει την εξουσία της χώρας. Λίγα χρόνια αργότερα η αντίστοιχη επιχείρηση μαζικών ιδιωτικοποιήσεων στην ενοποιημένη Γερμανία, που σήμερα παρουσιάζεται ως πρότυπο για την Ελλάδα, δημιούργησε εκατομμύρια ανέργους και ορισμένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα διαφθοράς στην ευρωπαϊκή ιστορία.

Αυτή ακριβώς η καταστρόικα έρχεται τώρα και στην Ελλάδα, την «τελευταία σοβιετική δημοκρατία της Ευρώπης», όπως αρέσκονται να την χαρακτηρίζουν οι βουλευτές και οι υπουργοί της «σοσιαλιστικής» μας κυβέρνησης. Είναι η λογική συνέπεια και συνέχεια της «χρεοκρατίας» και ως εκ τούτου η λογική συνέχεια του πρώτου μας ντοκιμαντέρ που αναζητούσε τις αιτίες που δημιούργησαν την κρίση χρέους στην Ελλάδα και ολόκληρη την ευρωπαϊκή περιφέρεια.

Η Καταστρόικα όμως δεν είναι μια ασθένεια που χτυπά μόνο όσες χώρες αλλάζουν ριζικά το οικονομικό τους σύστημα, όπως η Ρωσία, ούτε χώρες που τελούν υπό άτυπη οικονομική κατοχή. Ίσως μάλιστα οι πιο αποτυχημένες μορφές ιδιωτικοποιήσεων να συνέβησαν σε οικονομικές υπερδυνάμεις που θεωρητικά είχαν την οικονομική ισχύ να ελέγξουν τις αρνητικές επιπτώσεις.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σενάριο/Σκηνοθεσία: Άρης Χατζηστεφάνου, Κατερίνα Κιτίδη
Επιστημονική επιμέλεια: Λεωνίδας Βατικιώτης
Υπεύθυνος παραγωγής: Θάνος Τσάντας Μοντάζ: Αρης Τριανταφύλλου
Μουσική: Active Member, Ερμής Γεωργιάδης
Συντελεστές: Ιουλία Κιλέρη, Μαργαρίτα Τσώμου, Βάγια Πάντου, Χρήστος Τσικνιάς, Γρανέτα Καρατζά, Κώστας Εφήμερος
Παραγωγή: Infowar Productions

Αναδημοσίευση από το Kilkis24.gr

 
8 Μάρτη Ημέρα της Γυναίκας

8 του Μάρτη 1857

Οι εργάτριες, υφάντριες και ράφτρες ξεσηκώθηκαν διεκδικώντας τα δικαιώματά τους. Διεκδικούσαν τα αυτονόητα.

Ενάμιση αιώνα μετά το 2012 οι γυναίκες στην χώρα μας, μαζί με όλους τους υπόλοιπους εργαζόμενους, βλέπουν τις κατακτήσεις και τις θυσίες όλων αυτών των χρόνων να εξαφανίζονται και να θυσιάζονται στο βωμό της εξυπηρέτησης των Τραπεζών, του κεφαλαίου και των συμφερόντων της πλουτοκρατίας.

Τι θα κάνουμε; Θα μείνουμε με σταυρωμένα τα χέρια; Θα μείνουμε θεατές σ' αυτό το θέατρο του παραλόγου; Το δικαιούμαστε; Μπορούμε να τους αφήσουμε να αλωνίζουν στον τόπο μας αρπάζοντας ότι με κόπους, αγώνες και θυσίες είχαμε καταφέρει αυτά τα χρόνια; Δδικαιούμαστε να κληροδοτήσουμε στα παιδιά μας έναν καινούργιο εργασιακό μεσαίωνα;

Οι γυναίκες της Κοινωνίας Πολιτών Κιλκίς, με αφορμή την 8 του Μάρτη, καλούμε όλες τις συμπολίτισσές μας να ενώσουμε τη φωνή μας και να αντισταθούμε στο ξεπούλημα του τόπου μας. Να αντισταθούμε σε αυτούς που επιδιώκουν να μας εξευτελίσουν σαν λαό και σαν άτομα. Να πούμε όχι στο αύριο που ετοιμάζουν στα παιδιά μας. Ένα αύριο χωρίς μέλλον, ένα αύριο που θα τα βρεί μετανάστες ψάχνοντας μια πιο αξιοπρεπή ζωή.

Μαζί με όλους τους εργαζόμενους συμπολίτες μας, που δεν συμφωνούν με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας να υψώσουμε την φωνή μας όσο πιο δυνατά μπορούμε για να μην τους αφήσουμε να κάνουν πράξη όσα έχουν σχεδιάσει.

Να αντισταθούμε και να διεκδικήσουμε ότι μας αξίζει.

Είμαστε ένας περήφανος λαός που παλεύει με αξιοπρέπεια για μια καλύτερη ζωή.

 
Αδαμάντιος Πεπελάσης: Τελείωσε η εποχή που πρόσφερε πλούτο και ανθρώπινο πόνο

Tην ημέρα που η Αθήνα υποδεχόταν το χιόνι, συναντήσαμε τον Αδαμάντιο Πεπελάση στο καταφύγιο του στη Φιλοθέη. Διαπρεπής οικονομολόγος, χρόνια καθηγητής σε αμερικανικά πανεπιστήμια και με μακρά θητεία στη διοίκηση τραπεζών, είχε το προνόμιο να διατελέσει συνεργάτης και φίλος όλων σχεδόν των πρωθυπουργών της Μεταπολίτευσης. Τους έζησε όλους από κοντά, τους συμβούλευσε και συγκρούστηκε μαζί τους.  Συνέντευξη στον Κώστα Καραβίδα.

Ο ίδιος αρνήθηκε τη θέση του βουλευτή επικρατείας που του πρότεινε τόσο ο Κ. Καραμανλής όσο και ο στενός φίλος του, Α. Παπανδρέου. Η μαρτυρία του 90χρονου σήμερα διανοούμενου οικονομολόγου έχει διπλή σημασία. Αφενός, ξεκαθαρίζει το νέο οικονομικό και πολιτικό τοπίο που διαμορφώνεται. Αφετέρου, στο δεύτερο μέρος της κουβέντας μας, καταθέτει ενώπιον της ιστορίας, τις κρίσεις του για τις πολιτικές προσωπικότητες που σφράγισαν τη μεταπολιτευτική κακοδαιμονία μας. Ο λόγος του έχει ιδιαίτερη βαρύτητα καθώς δεν προέρχεται από έναν αριστερό διανοούμενο με την κλασική έννοια του όρου, αλλά από έναν φιλελεύθερο που βρισκόταν πολύ κοντά αλλά και τόσο μακριά από τα δώματα της εξουσίας. Η συνέντευξη ποταμός που μας παραχώρησε, σε μεγάλο βαθμό είναι απολογητική αλλά και απολογιστική. Αποδομεί εκ των έσω τον μύθο που περιέβαλλε τα πρόσωπα της νεότερης ελληνικής ιστορίας, απευθύνοντας ένα δριμύ κατηγορώ με βαρύτατους χαρακτηρισμούς στους δυο μοιραίους της οικογένειας Παπανδρέου με την οποία συνδεόταν φιλικά μέχρι λίγα χρόνια πριν.

 
Ευρω ή δραχμη - Το διλλημα του Κ. Βαξεβανη

Σκέφτομαι πολύ καιρό να γράψω αυτό το κομμάτι. Όχι μόνο από δημοσιογραφικό ενδιαφέρον, αλλά και γιατί εγώ ο ίδιος έπρεπε να απαντήσω στον εαυτό μου ποιό είναι το καλύτερο για τη χώρα και για μένα. Όπως όλοι ανησυχώ και φοβάμαι. Και όταν φοβάσαι είναι εύκολο να κάνεις τα χειρότερα. Δεν υπάρχει συνταγή για το φόβο πέρα από τη γνώση.

Ανάμεσα σε θεωρίες για δραχμές, δηνάρια, ριάλια, πτωχεύσεις και σωτηρίες, υπάρχει η γνώση που πρέπει να ακολουθήσεις. Γιατί για παράδειγμα η δραχμή είναι κακή; Όσοι σήμερα δαιμονοποιούν την επιστροφή στη δραχμή, απαντούν επισείοντας τα θηρία της Αποκάλυψης. «Δεν θα έχουμε να φάμε, να ζεσταθούμε, θα ζούμε στην απόλυτη

φτώχεια» κλπ. Δεν έχω διαβάσει πειστικό επιχείρημα γιατί όλα αυτά δεν θα συμβούν αν παραμείνουμε στο ευρώ. Ποιός το εγγυάται; Οι εταίροι δανειστές ή οι πολιτικοί μας οι οποίοι είναι αυτοί και όχι άλλοι που μας έφεραν ως εδώ.

Δεν είμαι ειδικός. Ό,τι διαβάσετε προκύπτει από συνεντεύξεις με ειδικούς, μια τεράστια βιβλιογραφία που την τελευταία χρονιά ήταν ένας εφιάλτης που κατέληξε φίλος, και την εμπειρία που μου δίνουν τα 25 χρόνια δημοσιογραφίας (αυτή μου η εμπειρία δεν αναλύει απαραίτητα την οικονομία αλλά με κάνει να αντιλαμβάνομαι και να εξηγώ τα συμφέροντα μέσα κυρίως από πληροφορίες).

Ότι γραφω είναι αυτό που θα έλεγα στα παιδια μου ότι συμβαίνει. Και το τι απαντάω στο ερώτημά τους τι πρέπει να γίνει
Ευρώ ή δραχμή;

 
<< Έναρξη < Προηγούμενο 1 2 3 Επόμενο > Τέλος >>

Σελίδα 1 από 3